منطقه دهپیر در گذشته یکی از مناطق سکونت ایل چگنی بود و تا اواسط حکومت قاجار که  گروه هایی از  مردمان چگنی به صورت کوچ نشین زندگی میکردند به نحوی که زمستان ها یا به اصطلاح قشلاق خود را در منطقه چگنی و دامنه های سفید کوه و تابستان به سبب خنک بودن هوا به مناطق ده پیر و ریمله و هرو که منطقه ییلاقی ایل چگنی محسوب میشدند  کوچ مینمودند سابقه سکونت ایل چگنی در خرم آباد و اطراف آن به طور مشخص معلوم نیست تنها چیزی که میتوان به آنها استناد کرد  سنگ قبرهای به جای مانده از آن زمان است وجود  سنگ قبرهای متعلق به ایل چگنی در مناطق رباط ،پاپیخالدر ،ریمله و دهپیر منطقه هرو  نشانگر این موضوع است که در زمان های گذشته از املاک ایل چگنی بوده اند و  در زمان تبعید گسترده ایل چگنی سایر  طوایف که عمدتا دالوند ،بیرانوند ،سگوندو...  فرصت را غنیمت شمرده و املاک بجای مانده را متصرف شدند البته بخش مهمی از دشت ده پیر بیشتر در اختیار طوایف رک رک و چنگایی میرزاوند ،اولاد احمدبگ  از ایل چگنی    قرار داشت که بعدا بیشتر طوایف میرزاوند و اولاد احمدبگ ای مناطق را ترک و در چگنی اسکان پیدا کردند ولی منطقه ده پیر در اختیار رکرک ها و چنگایی ها قرار داشت و از راه دلبر . یافته و سرآستان به ده پیر رفت و آمد داشتند و به کار کشاورزی و دامپروری مشغول بودند.در اواخر دوره قاجار و  اوایل دوره پهلوی و تخته قاپو عشایر بسیاری از طوایف ایل بیرانوند و اقلیتهایی از سایر طوایف لرستان  (دلفان ، سالارحسنوند ، سادات ،سگوند ،بازگیر ، میرزاوند چگنی ، محمودوند, تلی ، باوسین  )که توسط حکومت تبعید نشده بودند در منطقه ده پیر اسکان پیدا کردند